Thomas in Mexico

Morgen is het zover. Dan gaat de man die lang geleden de tour voor Nederland zou winnen het uurrecord aanvallen. Wie zijn twitter-acount of de dagelijkse talkshows gevolgd heeft, heeft de hele voorbereiding mee kunnen maken. Hoewel hij de laatste jaren geen deuk in een pakje boter heeft gereden, heeft hij het toch voor elkaar: Ik geloof stiekem een beetje in de goede afloop. Waarom? Hij heeft een team van bewegingswetenschappers achter zich gekregen. Hij heeft een goede tijdritfiets waar hij al heel lang op heeft kunnen oefenen (zo kan het ook Belkin…), een aerodynamische houding en een baan op hoogte waar hij de poging gaat wagen. Nu alleen de benen nog…

Omdat de UCI flink heeft lopen klooien met de regelgeving rondom het werelduurrecord is het een tijd lang in de vergetelheid geraakt. Eddy Merckx  had in 1972 het legendarische record op 49,431 km gezet in Mexico-Stad, op hoogte. Toen eenmaal Francesco Moser aerodynamische fietsen ging gebruiken kwamen we boven de 50 km in een uur gereden. Daarna ging het hard en eindigde in het uurrecord van Chris Boardman in 1996: 56, 375 km. Dat ging wel in een heel onorthodoxe positie:

boardman-hour-record-watson-630x420

Chris Boardman

Deze fietsen en houdingen zouden te ver van de normale fiets afstaan, dus moest iedereen van de UCI weer terug naar de positie van Merckx in 1972:

Eddy-Merckx-Hour-Record-Mexico-City-1972

Eddie Merckx

Dit is een enorm verschil in houding en daardoor in aerodynamica. Dat laatste is verreweg de belangrijkste  reden voor de pakweg 7 km die Boardman verder dan Merckx kwam. Met die nieuwe en dus oude regelgeving kwam het record in 2005 door Ondřej Sosenka op 49,7 km. Het bleef een hele lange tijd staan, totdat in 2014 de UCI het record nieuw leven in wilde blazen. Het moest weer aantrekkelijk worden met aansprekende afstanden en fietsen die niet uit een museum lijken te komen. Dat laatste is belangrijk omdat zo grote fietsenmerken ook weer interesse in sponsoring krijgen. Fietsen die ook op de baan zijn toegestaan werden toegelaten. Dat betekent een enigszins aero-houding, maar niet zo extreem als de ‘superman’ houding van Chris Boardman. Jens Voigt was de eerste die het record van Sosenka verbrak en via Matthias Brändle kwam Rohan Dennis uiteindelijk op 52,491 km uit. Dat is dus het doel van Thomas Dekker.

rohan-dennis-uci-hour-record-2015-bmc-racing-team-b

Rohan Dennis

Als je de plaatjes van de 3 uurrecord houders bekijkt is er vallen er twee dingen op: de fiets en de houding. Als we eerst naar de fiets kijken: Tegenwoordig rijden we met dichte wielen en een carbon frame. Boardman had een nog wat futuristischer frame zonder een onderbuis. In de houding valt de superman positie waarbij de armen helemaal naar voren worden gestrekt op. Beide schelen in de aerodynamica, maar dat vond de UCI wat te ver van gewone wegfietsen afstaan. De houding van Thomas Dekker moet dus enigszins op die van Rohan Dennis lijken. Laten we daar tot slot nog wat langer bij stilstaan en een paar en de natuurkunde induiken.

 

thomas

Thomas Dekker.

De foto is niet ideaal, maar Thomas lijkt op alle foto’s toch wat meer richting de superman houding te gaan dan Rohan Dennis dat deed. En dat is gunstig, want het is aerodynamischer. Waarom dat belangrijk is? Deze formule, daar draait het om:

F(aero) = 0.5 x  ρ  x  Cd x A  x v 2 (1)

Als je bedenkt dat deze F(aero) of luchtweerstand zo’n 80 % van de totale kracht is die je moet overwinnen bij fietsen, snap je hoe belangrijk dit is. De uitkomst moet zo laag mogelijk blijven ondanks dat de V, die voor je snelheid staat, hoog is. In de formule is Cd een constante, daar kun je niks aan doen. ρ is de dikte van de lucht. Die kun je omlaag brengen door op hoogte te gaan rijden, dat doet Thomas dus in Mexico. Tenslotte houd je A over. A is je frontale oppervlak en die moet dus zo klein mogelijk zijn. Je moet als een superman door de lucht snijden, binnen de regels die de UCI aan je fiets stelt. Volgens mij doet Thomas dat. Nu is het nog een kwestie van een uur lang ongelooflijk veel pijn lijden en morgen kunnen we dat hopelijk allemaal zien.

1) Martin JC, Milliken DL, Cobb JE, McFadden KL, Coggan AR; Validation of a Mathematical model for Road Cycling Power, Journal of Applied Biomechanics 1998 (14) 276 – 291

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *