Het EPO-Spook waart weer rond.

Vorige week kwam het nieuws naar buiten dat een Nederlandse marathonschaatser, Thom van Beek, was gepakt op EPO. Ook de B-staal was positief, dus zelfs de KNSB kon er niet meer omheen. Toen enkele weken geleden de Rus Pavel Kulizhnikov werd betrapt op Meldonium, duikelden de Nederlandse schaatsers nog over elkaar heen om te vertellen wat een schoft het wel niet was. Hij moest nog net niet op de brandstapel, maar het liefst zagen ze hem nooit meer terug op de ijsbaan. Hoe anders was het de afgelopen dagen in de Nederlandse pers. Alleen Ingmar Berga (ook marathonschaatser) was verontwaardigd. Voor de rest blijft het stil. Zijn ploeggenoten en trainers vertelden dat ze geschokt waren, maar niet snapten hoe hij positief kon testen. Tussen de regels door las je dat ze niet geloofden dat hij gebruikt had. Een veelgehoord argument was dat er niks te verdienen viel in het marathonschaatsen, hoogstens een spruitjespak. Ik hoop dat mensen die beredenering nooit meer gebruiken, want het is klinkklare onzin. Ook in (veredelde) amateursporten wordt grof gebruikt.  Zo laat het CIRC (Cycling Independent Reform Comission)- rapport uit 2015  zien dat bij amateur wielrenners er veelvuldig, en ja ook epo, wordt gebruikt (1). Het gaat dan om mensen die strijden om een veteranen-titel of een Gran Fondo (getimede toertocht). Daar valt dus niets te verdienen.  En bij Thom van Beek viel er juist wel wat te verdienen: een profcontract bij Lotto-Jumbo. Misschien niet heel veel euro’s, maar wel een perfecte professionele begeleiding om de komende jaren jouw droom te verwezenlijken.

Thom van Beek zelf ontkende in alle toonaarden. Nu was hij wel zo nuchter om te zeggen dat hij begreep dat een ontkenning van een sporter weinig waarde heeft. Als er een oscar voor liegende topsporters bestaat kan deze elk jaar wel uit worden gereikt.  Hij zelf gaf aan dat er een fout moest zijn gemaakt en refereerde aan Rutger Beke. Rutger Beke was een Belgische triatleet die in 2004 positief testte op Recombinant-epo. Dat wil dus zeggen dat het niet lichaamseigen EPO is en je het wel ingespoten moet hebben. Beke vocht dit met behulp van de universiteit van Leuven met succes aan. Ze lieten zien dat bij een hevige inspanning er in zijn urine eiwitten kwamen die leken op recombinant epo en die voor een vals-positieve test zorgden(2). Beke had wel een nierafwijking die dit veroorzaakte. Overigens bleek bij de zitting dat een derde laboratorium deze testresultaten nooit als positief zou hebben beschouwd(3). Er was dus sprake van een interpretatieprobleem. Inmiddels zijn we 10 jaar verder en is er een tweede test aan toegevoegd waar je positief op moet testen om uiteindelijk als positief voor epo te worden beschouwd . De kans dat Rutger Beke nu nog positief zou testen is dus vele malen kleiner. Even afgezien van het feit dat Thom van Beek ook nog een nierafwijking oid zou moeten hebben.

Rutger Beke

Rutger Beke in actie

Ik ga niet beweren dat ik 100 % zeker weet dat Thom van Beek schuldig is, maar ik acht de kans klein dat hij dat niet is; iets van zero zero cinco procent? En voor alle Nederlandse schaatsers: Niet alleen streng voor de Russen zijn!

 

1)Report to the president of UCI, Cycling Independent Reform Commission; http://cdn.velonews.competitor.com/files/2015/03/CIRC-Report-2015.pdf?_ga=1.241021504.2110903228.1459789321

2) Beullens M.,  Delanghe J.R.  and  Bollen M. False-positive detection of recombinant human erythropoietin in urine following strenuous physical exercise. Blood, 2006 (107);p. 4711-4713

3)Lasne F., No doubt about the validity of the urine test for detection of recombinant human erythropoietin,  Blood, 2006 (107);p. 1778-1780

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *